໕ ປີ ຫຼັງຈາກການເຄື່ອນໄຫວແບບສັນຕິວິທີທີ່ກ້າຫານໃນລາວ : ຫວນລະນຶກເຖິງນັກຕໍ່ສູ້ເພື່ອເສຣິພາບຊາວລາວ.
ໃນວັນທີ ໒໖ ຕຸລາ ໒໐໒໖, ນັກເຄື່ອນໄຫວ ໕ ທ່ານ ໄດ້ແກ່ Olivier Dupuis, Nikolaj Khramov, Massimo Lensi, Bruno Mellano ແລະ Silvja Manzi ໄດ້ດຳເນີນການເຄື່ອນໄຫວແບບສັນຕິວິທີໃນນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ. ເຫດການດັ່ງກ່າວນຳໄປສູ່ການຖືກຈັບກຸມຄຸມຂັງເປັນເວລາ ໒ ອາທິດ, ຕາມດ້ວຍການຖືກເນຣະເທດອອກຈາກປະເທດ ພາຍຫຼັງການດຳເນີນຄະດີທີ່ເປັນພຽງການຈັດສາກ (sham trial). ລິງກ໌ (link) ດ້ານລຸ່ມນີ້ ແມ່ນບົດບັນທຶກທີ່ຂຽນໂດຍ Silvja Manzi ພາຍຫຼັງທີ່ທ່ານນາງໄດ້ເດີນທາງກັບຄືນປະເທດແລ້ວ.
ສາທາລະນະຣັດ ປະຊາທິປະໄຕ ປະຊາຊົນລາວ — ເຊິ່ງເປັນໜຶ່ງໃນຣະບອບຄອມມຸນິສທີ່ຍັງເຫຼືອຢູ່ — ຍັງຄົງຈັດຢູ່ໃນກຸ່ມປະເທດທີ່ທຸກຍາກທີ່ສຸດ ແລະ ມີເສຣີພາບໜ້ອຍທີ່ສຸດໃນໂລກ, ທັງຍັງເປັນປະເທດທີ່ມັກຈະຖືກມອງຂ້າມຫຼາຍທີ່ສຸດແຫ່ງໜຶ່ງ. ຕໍ່ໄປນີ້ແມ່ນຂໍ້ມູນຕົວເລກທີ່ສຳຄັນບາງຢ່າງ:
– ອີງຕາມອົງການ Freedom House (ໃນບົດລາຍງານ “ເສຣີພາບໃນໂລກ” ຫຼື “Freedom in the World” ສະບັບຫຼ້າສຸດ), ປະເທດລາວຖືກຈັດຢູ່ໃນກຸ່ມ “ບໍ່ມີເສຣີພາບ” (not free), ໂດຍໄດ້ຄະແນນ ໑໓ ຈາກ ໑໐໐ ຄະແນນ (ແບ່ງເປັນ ໒ ຈາກ ໔໐ ຄະແນນ ສຳລັບສິດທິທາງການເມືອງ ແລະ ໑໑ ຈາກ ໖໐ ຄະແນນ ສຳລັບເສຣີພາບພົລະເຮືອນ);
– ອີງຕາມດັດຊະນີເສຣີພາບສື່ມວນຊົນໂລກ (World Press Freedom Index) ທີ່ຈັດພິມໂດຍອົງການ Reporters Without Borders (RSF), ປະເທດລາວຢູ່ໃນອັນດັບທີ ໑໕໔ ຈາກທັງໝົດ ໑໘໐ ປະເທດ (“ເນື່ອງຈາກຣັດມີການຄວບຄຸມສື່ມວນຊົນເກືອບທັງໝົດ, ປະເທດລາວຈຶ່ງປຽບເໝືອນ ‘ຂຸມດຳ’ (black hole) ທາງຂໍ້ມູນຂ່າວສານ, ເຊິ່ງມີຂ່າວທີ່ເຊື່ອຖືໄດ້ອອກມາໜ້ອຍຫຼາຍ”);
– ໃນດັດຊະນີການຮັບຮູ້ກ່ຽວກັບການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ (Corruption Perceptions Index) ຂອງອົງການ Transparency International, ປະເທດລາວຢູ່ໃນອັນດັບທີ ໑໐໙ ຈາກ ໑໘໒ ປະເທດທີ່ຖືກປະເມີນ;
– ໃນດ້ານເສຣີພາບທາງເສຖະກິດ, ອີງຕາມດັດຊະນີເສຣີພາບທາງເສຖະກິດ (Index of Economic Freedom) ຂອງມູນນິທິ The Heritage Foundation, ປະເທດລາວຢູ່ໃນອັນດັບທີ ໑໔໑ ຈາກ ໑໘໔ ປະເທດ. – ສຸດທ້າຍ, ໃນດ້ານເສຣີພາບທາງສາສນາ, ຂໍ້ມູນທັງໝົດທີ່ມີຢູ່ — ບໍ່ວ່າຈະເປັນຈາກສູນຄົ້ນຄວ້າ Pew Research Center ໃນບົດລາຍງານ *ຂໍ້ຈຳກັດທົ່ວໂລກຕໍ່ສາສນາ (Global Restrictions on Religion)*, ບົດຣາຍງານປະຈຳປີສະບັບຫຼ້າສຸດຈາກຄນະກຳມະການສະຫະຣັດ ວ່າດ້ວຍເສຣີພາບທາງສາສນາສາກົນ (U.S. Commission on International Religious Freedom), ແລະ ບັນຊີຣາຍຊື່ *World Watch List 2026* ຈາກອົງການ Open Doors Australia ພວກເຂົາຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງຣະດັບການຂົ່ມເຫັງ, ການຈຳແນກປະຕິບັດ ແລະ ຄວາມຮຸນແຮງຢ່າງຈະແຈ້ງ ທີ່ມີຕໍ່ກຸ່ມຄົນສ່ວນນ້ອຍທາງສາສນາ.~ຂ່າວຈາກຍານາງ~Silvja Manzi
5 anni dopo l’iniziativa nonviolenta radicale in Laos ricordiamo i combattenti laotiani per la libertà
Il 26 ottobre 2001, cinque militanti radicali – Olivier Dupuis, Nikolaj Khramov, Massimo Lensi, Bruno Mellano e Silvja Manzi – diedero vita a una iniziativa nonviolenta nella capitale laotiana, Vientiane, che li portò due settimane in carcere e poi espulsi dopo un processo farsa; nel link a seguire il reportage di Silvja Manzi scritto al ritorno.
La Repubblica Popolare Democratica del Laos, tra gli ultimi sopravvissuti regimi comunisti, rimane uno dei Paesi più poveri e meno liberi del pianeta, e uno di quelli di cui meno si parla. Un po’ di dati:
– Secondo Freedom House (dall’ultimo rapporto “Freedom in the World”) il Laos è un Paese “non libero” con un punteggio di 13 su 100; per quanto riguarda i diritti politici il punteggio è 2 su 40, per le libertà civili 11 su 60;
– Secondo il World Press Freedom Index 2026 di Reporters sans frontières / Reporters Without Borders / RSF il Laos è alla 154a posizione su 180 Paesi («A causa del controllo quasi totale esercitato dallo Stato sui media, il Laos è un “buco nero” dal punto di vista dell’informazione, da cui trapela ben poco di attendibile»);
– Per Transparency International e il suo Corruption Perceptions Index si classifica al 109° posto su 182 paesi valutati;
– Sulle libertà economiche, secondo l’Index of Economic Freedom di The Heritage Foundation, è 141° su 184 Paesi;
– Infine, sulle libertà religiose tutti i parametri disponibili (forniti da Pew Research Center e il suo report Global Restrictions on Religion, dall’ultimo Annual Report dello U.S. Commission on International Religious Freedom e dal World Watch List 2026 di Open Doors Australia) indicano un livello di persecuzione alto, discriminazioni e violenze vere e proprie contro le minoranze religiose.